Dit is nu eenmaal de hoeveelheid energie die ik heb..

Dat was een gedachte die in mij op kwam vanmorgen.

Ik dacht op een of andere manier altijd dat als ik moe was of als ik bijvoorbeeld een afspraak had staan waar ik eigenlijk geen energie voor had: Ja, maar dit moet je gewoon kunnen.

Alsof het onzin was dat ik moe was;

Alsof ik niet goed genoeg voor mezelf had gezorgd;

Dan had ik misschien niet goed genoeg gegeten;

Of was ik niet op tijd naar bed gegaan;

Of had ik mijn grenzen niet goed genoeg aangegeven.

Maar wat de reden ook was, het maakte eigenlijk niet uit, ik vond gewoon:

ik moet dit gewoon kunnen.

Inmiddels ben ik tot een andere conclusie gekomen:

Dit is de hoeveelheid energie die ik nu eenmaal heb.

Ik kan natuurlijk goed voor mezelf zorgen; op mijn voeding letten, mijn grenzen eerder aangeven, mijn agenda niet te vol plannen, mijn energie beter verdelen.

Maar er blijft iets over wat daaronder ligt.

Dit is de hoeveelheid energie die ik nu eenmaal heb en die is niet oneindig.

Uit het protocol stappen

Ik merk dat ik steeds meer uit een soort protocol stap, wat in mijn hoofd zit.

Een protocol dat er heel diep in gebakken zit. Door de maatschappij, door school, door alles wat je onderweg geleerd hebt over hoe je hoort te leven.

Het protocol zegt bijvoorbeeld:

Ja, je zit nu eenmaal bij dat koor, dus je moet iedere repetitie aanwezig zijn.

Ja, je hebt nu eenmaal die afspraak gemaakt, dus afspraak is afspraak.

Ja, iemand heeft je een mail gestuurd, dus je moet binnen 24 uur reageren. Want dat is nu eenmaal hoe het tegenwoordig hoort.

Ja, je moet sociaal zijn.

Je moet gezellig zijn.

Je moet een druk leven hebben.

Je moet ieder weekend iets te doen hebben.

Je moet vrienden hebben.

Je moet door kunnen denderen van het ene naar het andere.

En we doen het allemaal zo.

Dus blijkbaar is dat normaal.

En als jij het niet kunt volhouden, dan moet je blijkbaar iets aan jezelf veranderen.

Maar steeds vaker voel ik:

Ja, dat is leuk. Maar ik kan dit nu niet.

Het lukt mij nu niet.

En dat is iets anders dan niet willen.

Het is ook iets anders dan lui zijn.

Het is gewoon de realiteit van mijn lichaam.

Ongeacht of je nou wel of geen sacrale energie hebt vanuit Human Design: de hoeveelheid energie die je hebt, die heb je.

Je kunt heel leuk tegen jezelf zeggen:

Ja, maar ik moet dit gewoon kunnen.

Maar als je lichaam zegt:

HO.

Dan zegt je lichaam gewoon ho.

Dan kun je daar met al je redenen vanuit je hoofd overheen denderen, maar daarmee verandert de hoeveelheid energie die je daadwerkelijk hebt niet.

En natuurlijk zijn er momenten waarop je wél iets doet terwijl je lichaam liever iets anders zou willen.

Dat is niet het punt.

Afgelopen weekend ben ik bijvoorbeeld gewoon naar het concert gegaan van mijn koor, ondanks dat ik eigenlijk voelde dat het beter was om thuis te zijn. Maar er waren te weinig sopranen, dus besloot ik om te gaan.

Dat was voor mij een bewuste keuze.

Ik vond het belangrijk genoeg om die energie eraan te besteden.

Maar ik heb daar vervolgens ook iets anders voor in de plaats gezet.

Ik ga niet naar de koordag en zeg een andere afspraak af deze week.

Omdat ik mijn energie probeer te doseren.

Ik probeer de balans te bewaren.

Hoe kan het dan wel?

En daar zit voor mij een heel belangrijk stukje regie.

Het stukje trouw blijven aan mezelf zit hier heel diep in.

Er zijn allerlei redenen waarom je iets moet.

En soms moet je ook daadwerkelijk iets.

Soms moet je naar een afspraak.

Soms moet je iets afmaken omdat iemand anders het nodig heeft.

Soms moet je gewoon even door.

Maar daar waar de ruimte wél is, probeer ik steeds vaker te kijken:

Hoe kan het dan wél?

Kan ik iets afzeggen?

Kan ik iets korter doen?

Kan ik ergens niet naartoe?

Kan ik een andere keuze maken?

Kan ik vandaag iets laten liggen?

Kan ik ergens mijn energie aan geven omdat ik het belangrijk vind, en vervolgens ergens anders energie terugnemen?

Dat is voor mij iets heel anders dan steeds maar weer proberen om méér te kunnen.

Want als ik voortdurend probeer mijn leven passend te maken bij wat er van mij verwacht wordt, ben ik eigenlijk de hele tijd aan het dweilen met de kraan open.

Ik kan mezelf blijven optimaliseren.

Beter eten.

Beter slapen.

Beter plannen.

Beter mijn grenzen aangeven.

Beter mijn energie managen.

Maar misschien ligt het probleem soms helemaal niet daar.

Misschien is de hoeveelheid energie die ik heb gewoon de hoeveelheid energie die ik heb.

Mijn energie heeft geen oordeel nodig

En dat is misschien wel het lastigste om echt te doorvoelen.

Dat mijn energie geen oordeel nodig. Niet van mezelf en niet van anderen.

Als ik moe ben, betekent dat niet automatisch dat ik iets verkeerd heb gedaan.

Als ik een afspraak niet kan dragen, betekent dat niet automatisch dat ik eerder beter voor mezelf had moeten zorgen.

Als ik geen zin heb in een druk weekend, betekent dat niet dat ik ongezellig ben.

Als ik niet iedere avond iets wil doen, betekent dat niet dat ik geen sociaal leven heb.

En als ik vandaag niet aan mijn bedrijf werk omdat mijn lichaam simpelweg roept even niks, betekent dat niet automatisch dat ik aan het uitstellen of falen ben.

Ik begin steeds meer te voelen:

dit is wat ik nu kan dragen.

En vanuit daar kan ik kiezen.

Niet alles vermijden.

Niet alles verdragen.

Maar kiezen.

Balans

Misschien gaat balans uiteindelijk helemaal niet over ervoor zorgen dat je altijd genoeg energie hebt.

Misschien gaat balans er veel meer over dat je rekening houdt met de hoeveelheid energie die er daadwerkelijk ís, in het moment zelf.

Als ik ergens veel energie aan kwijt ben, dan kijk ik wat ik daar tegenover zet.

Als ik iets heel belangrijk vind, mag het me energie kosten.

Maar dan hoef ik niet te doen alsof ik daarna gewoon weer vrolijk door kan naar het volgende.

Dan mag ik herstellen.

Dan mag iets anders even niet.

Dan mag mijn agenda leger.

Dan mag ik naar huis.

Dan mag ik een koordag overslaan.

Dan mag ik twintig minuten met de deur dicht zitten en helemaal niet beschikbaar zijn.

Niet omdat ik zwak ben.

Maar omdat ik mijn eigen werkelijkheid serieus neem.

En misschien is dat wel wat trouw blijven aan jezelf uiteindelijk betekent.

Niet dat je altijd doet wat je gevoel zegt.

Niet dat je nooit meer iets doet wat lastig is.

Maar dat je ophoudt met jezelf voortdurend overreden met alle redenen waarom je iets zou moeten kunnen.

En dat je begint met kijken:

Wat is er daadwerkelijk?

Hoeveel energie heb ik?

Wat vraagt er vandaag iets van mij?

Wat vind ik belangrijk genoeg om die energie aan te geven?

En wat kan ik daarvoor laten?

Welke keuzes maak ik en waar neem ik de regie over mijn eigen leven?

Want dit is de hoeveelheid energie die ik nu eenmaal heb.